Dag 17 - Van Flagstaff naar Las Vegas

Het is reuzedruk bij het ontbijt. Iedereen wil vroeg de weg op want we moeten weer zon 300 mijl volgens het roadbook. Vanmorgen stonder er weer andere Amerikaanse Volvoers op de parkeerplaats. Er wordt wat over en weer verteld, tenslotte rijden sommige wel tot 5 uur om die Hollanders te zien die zon lange reis maken. Als we dan uiteindelijk vertrekken is het 7.30 uur.

Omdat we op tijd in Seligman willen zijn, pakken we het eerste stuk Interstate. Op die Interstate zie ik een bord staan met een fiets erop en daaronder staat Use shoulder only. Fietsen op de autobaan ? Waar 75 mijl gereden mag worden ? Gekke jongens die Amerikanen.

Seligman is alles wat we ons ervan hebben voorgesteld. De barbershop zit vol met visitekaartjes en de eigenaar Angel Delgadillo geniet van alle oude autos voor zn deur. Veel mannen kruipen in zn stoel en worden met Angel op de foto gezet. In zijn winkel nog meer visitekaartjes, hele boeken vol. Uit alle windstreken. Complete plakboeken met reportages over alles wat met Route 66 te maken heeft. En natuurlijk een heleboel Route 66 stuff. Voor de kleine van Margo hebben ze zelfs een T-shirt.

Jammer genoeg is al iedereen gladgeschoren, maar de jongens van Schravenade hebben een baard van een paar dagen. Stefan trekt er niet zo aan, maar Richard is de gelukkige en krijgt een scheerbeurt. Het is een complete show. Hij komt dan ook compleet gladgeschoren van de stoel af. Ma Schravemade controleert nog even of alles ook helemaal oke is.

We zouden eigenlijk bij de broer van Angel een tuna-sandwich moeten gaan eten, ik heb van verschillende mensen gehoord dat hij de beste tuna-sandwiches van de hele Route 66 heeft, maar daar is niemand, dus gaan we naar de Minimarket. Die zijn er totaal niet op berekend dat zoveel man in een keer naar binnen komen, na ons zijn ook nog 3 bussen waarvan zeker 1 met Hollanders, binnengekomen. Ik krijg mn toast als Theo en de rest al klaar zijn met eten. Dat wordt dus hap-slik-weg.

We moeten door, het is al 10.30 uur. Op een tankstation wordt ik aangesproken door een Amerikaan: Are you the same group I saw when I was travelling near Silverton? Yep, thats us.
Als we van het tankstation wegrijden zegt Theo dat ik hem eraan moet helpen denken bij de volgende stop de accuspanning op te meten. Nog geen 10 kilometer verder doet de watertemperatuurmeter en de brandstometer niet meer wat ze moeten doen. Het knipperlicht werkt ook maar op halve kracht., dus dat wordt stoppen. De spanning van de accu is nog maar 9 volt, dus dat schiet niet op. Naar het schijnt is onze dynamo niet meer in orde. We wisselen onze accu met die van Maarten en rijden verder, zonder airco, zonder radio.

Als we weer bereik hebben, we zaten natuurlijk in de middle of nowhere, bellen we het technisch team om een dynamo te reserveren. Dat wordt dus niet gokken vanavond.

Voordat we bij de Hooverdam zijn gaan we nog even wat eten. We duiken bij White Hills van de snelweg af en zien dat dit een klein safaripark is, met verschillende leeuwen en ook nog een struisvogel.

En dan is ie er, Hoover Dam. We stoppen bovenaan de berg en kijken in de diepte naar heel veel autos die over een klein stukje weg moeten. Er staat een oude Amerikaanse auto met een houten caravan erachter. Ze hebben pech met de ventilator. Aan de rand zitten een stuk of wat chipmunks. Ik krijg er eentje op de foto. Als de rij niet meer zo heel lang is, gaan we de weg weer op en rijden de parkeergrage in. Daar komen twee heel speciale autos naar boven, Hub krijgt ze goed op de foto. Wat het precies is weten we niet, maar ze zien er leuk uit.

Toen we de vorige keer hier waren hebben we geen rondleiding gehad, nu doen we dat dus wel. We gaan met de lift 550 feet naar onderen en komen bij de grote turbines terecht. 8 staan er aan de kant van Nevada, 9 aan de kant van Arizona. Deze voorzien het grootste gedeelte van California, Nevada en Arizona van stroom. Er volgen nog een heleboel technische details, maar die onthoud ik dus echt niet. Hoover Dam is in de jaren 30 gebouwd (in slechts 5 jaar) en geheel in Art Deco stijl. De vloeren zijn van marmer en hier en daar ingelegd met mozaiken. De trapleuningen zijn allemaal van koper net als veel van de ornamenten (wie poetst dat in godsnaam? Voordat je aan de ene kant klaar bent, moet je aan de andere kant weer beginnen.) We gaan naar het Observation Deck en daar merken we hoe koel het binnen was ofwel hoe warm het buiten is. Je krijgt echt een klap in je gezicht. We kijken nog even een filmpje en maken ons dan op weg naar Las Vegas. Maarten heeft er tenslotte voor gezorgd dat de jongens van CSI er ook zouden zijn ;)

Om 20.00 uur zijn we zover dat we de Strip op kunnen gaan, de shuttlebus komt maar niet en we gaan te voet, het is tenslotte maar een blok. Maar wel een groot blok. Als we langs Wynns lopen, valt gewoon op hoe prachtig het gras er bij staat, het is dus van plastic. Het is toch ook zon nep allemaal. Muziek die uit de planten komt. Bij Giel gaat de knop om, hij heeft het helemaal gehad. Hij gaat met Hub en Karen naar het hotel, samen met de Ophelders. Wij lopen bij Dennys naar binnen om wat te eten en dan de Strip op, lopen, lopen en nog eens lopen. Tot aan New York, New York. Daar steken we de weg over en gaan we terug. Bij Ballys pakken we de monorail naar het hotel. (Dat is niet, effe pakken. Voordat je Ballys doorbent, heb je ook weer wat meters in je kuiten zitten.)

Het is 12 jaar geleden dat we in Las Vegas zijn geweest, en er is heel wat veranderd, er zijn veel nieuwe hotels bijgekomen. Ik kan me ook niet herinneren dat er toen van de mannetjes (en vrouwtjes) langs de weg staan om kaartjes aan te bieden waar jonge dames met bijbehorend telefoonnummer op staan. Als we Jacco en Herman tegenkomen wordt er gekeken of het kwartetspel al compleet is. Amerikanen zijn toch vreselijke huichelaars, als er op televisie een beetje teveel bloot te zien is, krijg je als tv zender van alles over je heen, maar hier in Las Vegas staan in plaats van kranten, boekjes met allerlei dames langs de kant van de weg. Maar ja, Las Vegas wordt niet voor niets City of Sins genoemd. Er moeten wel hele mensenmenigten zijn die dit allemaal geweldig vinden, maar het is niet aan mij besteed. Dit is nu de tweede keer en ik denk niet dan Las Vegas mij voor een derde keer mag verwelkomen.

Ik wl niet zeggen dat het niet goed gedaan wordt, in tegendeel. Het is de grootste kitsch, maar het wordt allemaal wel met zorg gebracht. Als je naar de details kijkt van bijvoorbeeld de Eifeltoren, dan ziet dat er prima uit, maar het is me een beetje t.

We zien heel veel aankondigingen van artiesten die in Las Vegas (zullen) optreden. Ook hier, net als op de Route 66, veel vergane glorie, maar ook nog bekende sterren als Aretha Franklin, Gladys Knight, Tom Jones, Seal. En dan natuurlijk een hele hoop namen die me totaal niks zeggen. Wie is Danny Ganz in vredesnaam?

Er is veel politie op de weg. We zien ze in de auto, op het paard en op de fiets. Er staat een grote politiebus en daarachter zitten twee jongens op de stoep, met de handen op de rug. Leuk zon avondje Las Vegas. Hebben ze gegarandeerd naar uitgekeken.

In de bar pakken we nog een pilsje en daar horen we dat een equipe op de Strip is aangehouden door de politie. We hebben Herman over de Strip zien rijden, het zal toch niet zo zijn ?? Er zou ook nog een equipe vermist worden. De trommels vertellen ook nog dat er in totaal drie huwelijken zijn gesloten. Ik wist dar Ria en Guus zouden trouwen want Maarten en Eugenie zijn uitgenodigd voor de bruiloft. In ieder geval heel veel geluk allemaal !!
Het is inmiddels 1.15 uur als we naar de kamer gaan en ik zie dat Herman net aangekomen is. En inderdaad, hij was aangehouden door de politie, je mag ook niet keren op de Strip Herman, en al helemaal niet door rood rijden. Dan krijg je een politiewagen voor je en een politiewagen achter je en moet je aan de kant. Maar Herman zou Herman niet zijn als niet alles weer helemaal oke is. Het missing couple was Gert en Leni Hartevelt, maar die komen ook aanrijden, dus we kunnen naar bed. Het is goed geweest voor vandaag.