Dag 20

Naam redacteur + team nr.Truus van der Meulen-Jager team 58
- Datum 22 augustus 2005
- Van plaats naar plaats Santa Monica naar Santa Maria
- Afstand (in Km) 260 km
- Weersomstandigheden (bijvoorbeeld keuzelijstje) zonnig met een briesje
- Temperatuur in graden Celsius 26
- Omschrijving pechgevallen van die dag.
- Reisverslag

Vanmorgen bleven de leden van de A-groep achter, omdat voor hen het einde van de reis was bereikt. Groep B en C stonden aan het begin van de vierde week, die zij zouden besteden aan een rondreis in California.

Alvorens wij op pad gingen kocht Willem voor Arnold een fles Whisky, omdat hij een weddenschap verloren had, weliswaar was het slechts een nipte overwinning voor Arnold, maar de kostbare nattigheid werd in grote dank aanvaard. De weddenschap ging over het inschatten van de afstanden van twee keuzeroutes in een van de afgelopen dagen.

Vanochtend vertrokken wij met als doel eerst een bezoekje te brengen aan de autodealer van oude klassiekers op de Sunset Boulevard, waar Willem zijn huidige P1800 een aantal jaren geleden gekocht had en die hij had laten verschepen naar Nederland. Het leek een aardig idee om de auto nog even te showen aan de verkoper. Helaas was de bewuste man niet meer in dienst van de firma. De mannen hebben even lopen likkebaarden bij de glimmende classic cars, zoals een puntgave witte Jacquar E-Type en veel andere beautys. We kozen in gedachten allemaal een favoriet uit. (Echtgenoten gaan op elkaar lijken wordt wel eens gezegd, dat bleek bij ons uit de keuze voor dezelfde auto, een grijsblauwe Mercedes pagode). Na dit bezoek kropen wij weer in onze eigen klassiekers en vervolgden wij de weg langs de kust en stopten in Malibu om een duik te nemen in de Pacific Ocean.

Terwijl Willem, Hans en Arnold lagen te drogen en te slapen in de zon, genoot ik van een strandwandeling met Frank. Het genieten werd mede veroorzaakt door het zien van de dolfijnen, die speels hun kop boven het water uitstaken en zo nu en dan een grote sprong maakten. Bij het zien van de eerste dolfijn dachten we heel even aan een haai, maar een frequente bezoekster van het strand liet ons weten dat er nooit haaien waren, zolang er dolfijnen zwemmen en dit was het gebied van de dolfijnen naar ons bleek. Vogelspotters zouden hier ook hun hart hebben kunnen ophalen, want een Jan van Gent zie je niet elke dag, maar in Malibu vlogen ze boven zee.

Dat de Amerikanen soms doorslaan in hun wetgeving, had Hans intussen geleerd. Hij werd aangesproken door een dame die hem er op attendeerde dat hij geen sigaar op het strand mocht roken. Het is de Law en daar moest hij zich aan houden. Wat een tegenslag, nu kwam de LAW er zelfs aan te pas, terwijl Truus ook al amok had gemaakt over het roken van sigaren in de auto.

Wij vervolgden onze reis tot Ventura, waar wij onze lunch gebruikten. Het landschap en ook de huizen leken een wisseling te ondergaan. Onafzienbare velden met fruit- en groenteteelt. Pick your own strawberrys leek me wel wat, maar de klok tikt door, en meer dan drie uitstapjes is geen haalbare kaart, want dan zouden we ons motel niet voor donker bereiken. De wijngaarden ontbraken vooralsnog, maar zullen ongetwijfeld meer landinwaarts te vinden zijn geweest. Een verloren korenblauw chemisch toilethok zo midden tussen de velden leek een dissonant. Ik dacht nog even, zouden de mensen hier ook niet mogen wildplassen? Wie weet geldt ook hier de Law. Nou, ik moet bekennen dat wij die dan menigmaal hebben overtreden.

Bij aankomst in Santa Maria hadden de huizen een metamorfose ondergaan. Van de open houten chaletachtige villas met grote warandas en rondom in elkaar overlopende tuinen en grasvelden aan de Oostkust, blikten wij hier aan de Westkust op gepleisterde huizen met vaak getraliede ramen en hekken rondom hun property.

Ons motel bevond zich tegenover een klein rijtje winkels, waar wij snel een paar T-shirts voor Arnold aangeschaft hebben om zo weer een handwasje te besparen.

Tot mijn grote verrassing namen Rob en Willy het initiatief om een BBQ te organiseren rond het zwembad. Met een kleine bijdrage van 5 dollar de man en het meebrengen van je eigen drankje, werd dit de eerste avond waarop cohesie binnen de groep mensen voelbaar werd. Of begon iedereen zich te ontspannen doordat de klus van Oost naar West geklaard was? De vele kilometers in de zengende hitte op sommige dagen is perslot geen sinecure. Dat de vrouwen die ik sprak, toch redelijk eensgezind waren over the boys and the toys wil ik ook niet onvermeld laten.

Hoe dan ook, de eerste dag van het weekje California leek in ieder geval veelbelovend!

Truus van der Meulen-Jager